Шиғыр

Октябрҙә Белорет районында Әҙәбиәт көндәре үтте. Башҡортостандың халыҡ шағиры, Башҡортостан Яҙыусылар союзы рәйесе Рауил Бикбаев етәкселегендә бер төркөм яҙыусылар Белорет ҡалаһында, район буйынса осрашыуҙар ойошторҙо.

Зәйнәб Биишева исемендәге Стәрлетамаҡ педагогия академияһының "Ашҡаҙар" әҙәби түңәрәге менән Башҡорт дәүләт педагогия университетының "Тулҡын" әҙәби берекмәәләре Яҙыусылар союзында шиғриәт секцияһы ағзалары менән осрашты.

Был ваҡиға шул кисте үк Марат менән Сабирға билдәле булды.
– Ике аҙна йөрөнөгөҙ, етәр! – тине ул беҙгә. – Бесәнгә тиклем булған тиреләрегеҙҙе олаҡтырығыҙ ҙа, ҡапҡандарығыҙҙы йыйып алығыҙ.
Ҡапҡан йыйыу өс көн тирәһе дауам итәсәк. Көн һайын әҙләп- әҙләп алып ҡайтаһың уны. Шул кистә үк беҙ Шамил, Тимерхан менән Аркаштың сабынлыҡ буйындағы ҡапҡандарын аттырып сыҡтыҡ. Ул ҡарағандан һуң эләгеп өлгөргән өс төрткөнө ғәҙел бүлештек. Ҡайтыуыма, Әхмәт килгәйне.
–Ҡыҙҙар бөгөн кәмә буйында ут яғып ултырырға итә, – тип сер асты ул.
– Ололар буламы?
– Ана шуны асыҡларға кәрәк тә инде.

Аркаштың ҡапҡанына йәтсә эләгеп ята. Был нәҙек оҙон йәнлек сысҡан ашай, шуға ем эҙләп тишеккә кергән булғандыр инде. Түше аҡ, үҙе ерән, осло тешле йыртҡыстың нимә икәнен беҙ оҙаҡ аңлай алмай баш ватабыҙ. Сөнки ул ҡышын аҡ була. Ул ваҡытта ҡар аҫтынан йөрөй ул. Шулай ҙа Аркаш уны һалып ала – бәлки, тиреһенең кәрәге тейер. Ә Тубылғы башында Шамилға эйәреп килгән Рекс оло ҡуян эләктерә. Беҙ йүгереп барып еткәндә йән бирмәгәйне әле, шуға уны салып, бешереп ашарға килешәбеҙ. Йәйен уның тиреһе йоҡа ғына, йолҡоноп тора.
– Сел тип сабыулай инек, ҡуян ашарға яҙған икән, – тип уны тунарға керешә Тимерхан.
– Әйҙә, ашап алғас, солоҡ янына менеп, көртмәле ҡарайбыҙ, – тип ҡоторта Шамил.

Бесән тураһында һүҙ сыҡҡас, беҙ моңһоуланабыҙ. Уға тиклем беҙгә ҡапҡандарҙы йыйып алып, тиреләрҙе тапшырып ҡуйырға кәрәк. Төрткө сысҡан юлдарында һин ирекле ҡош булһаң, бесән ваҡытында ялҡытҡыс, ауыр эш ҡолона әүереләһең. Иртә таңдан кискә тиклем салғы һелтә, кәбән ҡойғанда эңерһеҙ әйләнеп ҡайтма, серәкәй һәм күгәүен һимертеп йөрө. Ул осорҙа беҙ ирәйеп китеп һыу инер өсөн дә осраша алмайбыҙ, һәр кем үҙ сабынлығында. Әлегеләй төнөн боларып йөрөргә ваҡыт та ҡалмай. Көсө, таҫылы булған өлкәндәргә, бәлки, улай ҙа түгелдер, тик шыйтыҡ малайҙар өсөн ана шулай ул бесән миҙгеле.
– Июль етә... – Төн тауыштарын тыңлап, һәр кем үҙ уйына бирелеп, өнһөҙ генә ҡыяр кетерләткәндә, Әхмәттең был һүҙҙәре сәйер генә яңғырап китте.
– Дә- ә, – тим мин тауышыма тәрән мәғәнә һалып.
– Бесәнгә тиклем тағы берәй ҡайҙа барып киләйекме әллә? – тип өмөтләнә Аркаш.
– Ҡайҙа?
– Ослотауға, көртмәлегә, – тип тәҡдим индерә Юлай.
– Ул яҡҡа кисә ҡыҙҙар барып ҡайтҡан инде...– Әхмәттең өйө тулы ҡыҙҙар булғас, уларҙың эшен белеп тора. Өҫтәүенә, Ослотау бит беҙҙең ҡапҡандарҙан кире яҡта. Ҡарап ҡайтҡас, төндә ул яҡҡа сығып китеп булмай ҙа инде. Унан, көртмәлегә барыу бер ҙә ҡыҙыҡ түгел, сөнки уны бит сүпләп йыйырға кәрәк.